یکشنبه 31 تیر 1397 07:02:15

 

 

 

  

 

 

 

   

 

  

 

   

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

پیشنهاد سردبیر
چاپ

کد خبر : 46779

تاریخ انتشار : 07/07/1396 - 21:13

روزی که شاید دیگر تکرار نشود

جایگاه تاسوعا در فرهنگ شیعه

حضرت عباس(ع) نشان دادن که هر چند تابع امام زمان خود بودن و به منویات آن گوش فرا سپردن دارای هزینه‌های سنگینی همچون قطعه قطعه شدن را به همراه دارد اما می‌تواند افتخار تاریخی را نصیب افرادی کند که تا لحظه آخر به عهد و وفای خویش پایدارند و برای رضای خدا حاضرند از تمامی هستی خود نیز بگذرند.

جایگاه تاسوعا در فرهنگ شیعه

به گزارش سوادکوه آنلاین به نقل از بلاغ، روز نهم محرم‌الحرام را روز تاسوعا گفته‌اند. اهمیت این روز برای شیعیان ناشی از وقایع کربلا در سال 61 ه.ق است. در این روز چندین اتفاق مهم رخ داده است که موجب اهمیت آن در فرهنگ شیعه شده است.

در این روز شمر با 4 هزار نفر نیرو وارد صحرای کربلا شد تا کار را بر امام و یارانش تمام کند. همچنین در این روز دشمن خود را آماده جنگ کرد و با درخواست امام شروع کارزار به روز عاشورا موکول گشت تا امام و یارانش در این روز به عبادت پرداخته و آخرین اتمام حجت‌ها را با لشکر یزید انجام داده باشد تا عذری برای آنها باقی نماند.

از اين درخواست امام(ع) مى‌توان به اهميت نماز و دعا و نيايش و تلاوت قرآن پى برد که آن حضرت تا آنجا به اين مسائل علاقه دارد که از دشمن ناجوانمردش درخواست مهلت مى‌کند تا يک شب ديگر از عمر خويش را با اين اعمال بگذراند.

و اینجاست که در زيارتنامه امام آمده است: «وَاَشْهدُ اَنَّکَ قَدْ اَقَمْتَ الصَّلوةَ وَآتَيْتَ الزَّکوةَ وَاَمَرْتَ بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَيْتَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَاَطعْتَاللّه وَرَسُولَهُ حَتّى اءَتاکَ الْيَقِينُ»

اتفاق رخ داده دیگری در این روز که مهم‌ترین آنها نیز هست دادن امان‌نامه توسط شمر به حضرت عباس(ع) بود. شمر که از طایفه بنی کلاب بود با مادر حضرت عباس که ام‌البنین است هم طایفه بوده و لذا با این امان‌نامه خواست تا فرزندان ام‌البنین را از ادامه همراهی با امام منصرف ساخته و به سوی لشکر یزید بکشاند تا جان آنها را حفظ کند.

این درخواست شمر با واکنش تند حضرت عباس و برادارنش که با وی در این سفر همراه بودند مواجه گشت و برگ زرینی دیگری از وفای به عهد حضرت عباس را در حافظه تاریخ ثبت کرد.

عباس در پاسخ به امان نامه شمر به وی چنین پاسخ گفت: «دست‌هایت بریده باد و لعنت [خدا] بر امان‌نامه‌ای که آورده‌ای.‌ ای دشمن خدا! آیا از ما می‌خواهی که برادر و آقایمان حسین پسر فاطمه را رها کنیم و از لعنت‌شدگان و فرزندان لعنت‌شدگان اطاعت کنیم؟ آیا به ما امان می‌دهی در حالی که فرزند رسول خدا در امان نیست؟»

این وفاداری و قدرشناسی از سوی حضرت عباس از مهم‌ترین دلایل اهمیت تاسوعا در فرهنگ شیعه است. حضرت عباس با این حرکت نشان دادن که هر چند تابع امام زمان خود بودن و به منویات آن گوش فرا سپردن دارای هزینه‌های سنگینی همچون قطعه قطعه شدن را به همراه دارد اما می‌تواند افتخار تاریخی را نصیب افرادی کند که تا لحظه آخر به عهد و وفای خویش پایدارند و برای رضای خدا حاضرند از تمامی هستی خود نیز بگذرند.

وفای عباس به مولا و مقتدای خویش زبانزد خاص و عام در جهان اسلام گشت و عزتی ابدی را برای وی رغم زد. هر چند که این وفاداری در طول حیات با برکت ایشان هم وجود داشت و تا آخرین لحظات عمر آن حضرت نیز ادامه پیدا کرد. او در بین شیعیان مظهر ادب، شجاعت و پیروی از امام معصوم است.

امام سجاد(ع) در وصف حضرت عباس و دلاوری‌هایش در صحرای کربلا می‌فرماید: «خدا عمویم عباس را رحمت کند، به راستی ایثار و جانبازی کرد، جنگ نمایانی کرد تا دستانش قطع شد و خود را فدای برادرش کرد. خداوند در برابر این فدارکاری -همانند عمویش جعفر طیار- دو بال به او عنایت کرد تا به یاری آنها، همراه فرشتگان در بهشت پرواز کند. همانا عباس نزد خداوند تبارک و تعالی مقامی دارد که تمامی شهیدان، در روز قیامت بر او غبطه می‌خورند و رسیدن به آن مقام را آرزو می‌کنند.»

در پایان باید گفت این روز اختصاص به حضرت عباس دارد و یادآور دلاورمردی‌ها اوست که شاید در همه تاریخ مجدد تکرار نشود.

نویسنده : رضا سیفایی

دیدگاه شما در مورد : جایگاه تاسوعا در فرهنگ شیعه

جایگاه تاسوعا در فرهنگ شیعه