سه شنبه 16 آذر 1395 19:34:53

 

 

   

 

   

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

اخبار سوادکوه
چاپ

کد خبر : 428

تاریخ انتشار : 21/07/1392 - 07:20

به مناسبت سالروز شهادت امام محمد باقر(ع):

قبساتی از مشکات ولایت امام محمد باقر علیه السلام/5 حديث از امام پنجم

او چو خورشید فروزانی است که چشمان خفاشین بشری ، انوار وجودیش را تاب نمی آورد و چو دریای مواجی است که هیچ غواصی به عمق حقیقتش پی نتواند برد.

قبساتی از مشکات ولایت امام محمد باقر علیه السلام/5 حديث از امام پنجم

سوادكوه- امروز سالروز شهادت جانگداز حضرت امام محمد باقر، پنجمین میوه شجره فاطمی و نور چشم علوی و علمدار قرآن مصطفوی است که جهان تشیع را در عزا و ماتم فرو برده است.

هر کسی وی را به اندازه بینش خویش به عباراتی وصف نموده اما حقیقت آن است که هر کسی از ظن خود شد یار وی. او چو خورشید فروزانی است که چشمان خفاشین بشری ، انوار وجودیش را تاب نمی آورد و چو دریای مواجی است که هیچ غواصی به عمق حقیقتش پی نتواند برد.

ابن الحجر در الصواعق المحرقه در وصف ایشان گوید:
«ابو جعفر، محمد باقر، او را باقر خواندند، چون باقر از بقر الارض است به معناى شكافتن زمين و آشكار ساختن پوشيدگيها و مكان هاي آن . از اين رو، او چنان گنج هاى مخفى معارف و حقايق احكام و لطايف را ظاهر ساخت كه بر كسى جز آن كه چشم بصيرتش كور است و يا باطن و نهادش فاسد، پوشيده نماند. از اين جهت است كه گفته اند: آن بزرگوار، شكافنده و جامع علم است و صفاى قلبش ، او را رفعت داده و علم و عملش را پاك ساخته و نفسش را طهارت و خلقتش را شرافت بخشيده و عمرش را در طاعت خدا سپرى كرده است . او به مقاماتى عرفانى واصل بود كه زبان وصف كنندگان از وصفش عاجزند و او را كلماتى است بسيار، در سلوك و معارف كه در اين مختصر نمى گنجد.»

ابن خلكان در تاریخش درباره آن حضرت مى گوید:« و باقر، عالم و آقاى بس بزرگى بود. به او باقر مى گفتند؛ زیرا او علم را مى شكافت و حقیقتش را آشكار ساخته ، آنرا توسعه مى داد.»

 تبقر به معناى توسع است و قرظى شاعر در مدح آن امام همام علیه السلام سروده است :

یا باقر العلم لاهل التقى / و خیر من لبى على الاجبل

به مناسبت شهادت این امام فرزانه پنج حدیث ناب از ایشان را از کتاب (فضائل و سیره چهارده معصوم (ع) نوشته عباس عزیزی) به عنوان هدیه به محضر خوانندگان عزیز تقدیم می داریم:

حقايق ايمان ، وسيله رؤيت خدا

عبدالله بن سنان از پدرش نقل مى كند كه : خدمت امام ابو جعفر عليه السلام رسيدم ، مردى از خوارج بر آن حضرت گفت : اى ابو جعفر! چه چيزى را عبادت مى كنى ؟
حضرت فرمود: خدا را.
پرسيد: آيا او را ديده اى ؟
فرمود: آرى ! چشمان او را با مشاهده نمى بينند، ولى قلبها با حقايق ايمان مى بينند. با قياس شناخته نمى شود و با حواس درك نمى گردد و شبيه مردم نيست . موصوف به آيات و شناخته شده با نشانه هاست . در حكمش ستم نمى كند؛ اين است خدايى كه جز او خدايى نيست .
در اين هنگام مرد خارجى (برخاست ) و رفت ، در حالى كه مى گفت : خدا داناست كه رسالتش را كجا قرار دهد!

لطف الهى بكند كار خويش

محمد بن مسلم از ابو جعفر، امام باقر عليه السلام نقل كرده است : اى محمد بن مسلم ! گناهانى كه مؤمن از آن توبه كند، بخشوده شود. پس بايد براى زمان پس از توبه ، از نو شروع به عمل كند، و به خدا سوگند، كه اين توبه تنها اهل ايمان راست .عرض كردم ، چنانچه توبه خويش را بشكند و گناه كند و سپس توبه كند چه ؟
فرمود: اى محمد بن مسلم ! آيا توانى باور كنى كه بنده اى مؤمن بر گناه خويش پشيمان شده و از خدا آمرزش خواسته و توبه كرده ، ولى خداوند توبه اش را نپذيرفته است ؟
گفتم : او بارها چنين كرده ؛ گناه كرده و سپس توبه و استغفار!
فرمود: هرگاه مؤمن به استغفار و توبه باز گردد، خداوند نيز بخشايش و آمرزش را به سويش باز گرداند، و خداوند، آمرزنده و مهربان است . توبه را مى پذيرد و بدى ها را در مى گذرد. پس مبادا مؤمنان را از رحمت خدا دور نمايى !

امام محمد باقر (ع ) در مقام رضا
آورده اند كه :جابر بن عبدالله انصارى يكى از اكابر صحابه ، در آخر به ضعف پيرى و عجز مبتلا شده بود، محمد بن على بن الحسين عليه السلام ، معروف به باقر به عيادت او رفت و از حال او سوال فرمود، گفت : در حالتى ام كه پيرى را از جوانى و بيمارى را از تندرستى و مرگ را از زندگانى دوست تر دارم .
محمد(ع) گفت :
من با وى چنانم كه اگر مرا پيرى دهد دوست تر دارم و اگر جوان دارد، جوانى را دوست تر دارم و اگر بيمار دارد، بيمارى و اگر تندرست دارد، تندرستى و اگر مرگ دهد، مرگ و اگر زندگانى دهد زندگانى را دوست تر مى دارم.
جابر چون اين سخن را شنيد، به روى محمد عليه السلام بوسه داد و گفت : صدق رسول الله صلى الله عليه وآله كه مرا گفت يكى از فرزندان مرا ببينى همنام من و هو يبقر العلم بقرا كما يبقر الثور الارض و به اين سبب او را باقر علوم الاولين و الاخرين گفتند.
و از معرفت اين مراتب معلوم شود كه جابر در مرتبه اهل صبر بوده است و محمد عليه السلام در مرتبه رضا.

فرمايش امام باقر (ع ) در باب توبه

در كتاب شريف اصول كافى ، تاليف شيخ كلينى از امام محمد باقر عليه السلام نقل است كه فرمود:
آدم عليه السلام عرض كرد: پروردگارا! شيطان را بر من سلطه بخشيدى ، و او را چون خون (كه در بدنم جارى است ) بر من چيرگى دادى ؛ پس مرا نيز چيزى عنايت فرما!
خداوند فرمود: تو را چنين ( نعمتى ) بخشم كه چون كسى از فرزندانت ، تصميم بر انجام گناهى گيرد (و آن را انجام ندهد)، بر او نوشته نشود، و چون آن را انجام دهد (تنها) يك گناه بر او نوشته شود، و چون عزم بر انجام عملى نيك گيرد، چنانچه به انجامش نرساند، حسنه اش برايش نوشته شود، و چون به انجامش رساند، ده حسنه برايش نوشته شود.
آدم عرض كرد: پروردگارا! مرا بيشتر عنايت فرما!
فرمود: توبه را بدانان بخشيدم . و يا فرمود: (سفره ) توبه را تا هنگامى كه نفس به گلو برسد، برايشان گسترم .
آدم عليه السلام عرض كرد: پروردگارا! مرا كافى است .

ثبات حكمت در دل

ثقه الاسلام كلینى - رضوان الله تعالى علیه - در جامع كافى از ابى جعفر امام محمد باقر علیه السلام روایت كرده است كه : ما اخلص ‍ عبدالایمان بالله اربعین یوما او قال ما اجمل عبد ذكر الله اربعین یوما الا زهده الله فى الدنیا و بصره دائها و دوائها و اثبت الحكمه فى قلبه وانطق بها لسانه .یعنى امام علیه السلام فرمود: هیچ بنده اى ذكر خدا را در چهل روز نیكو نگردانیده است ، مگر این كه خداوند وى را از دنیا بیزارى دهد و به درد و دوایش بینایى ؛ و حكمت را در دلش ثابت گرداند و زبانش را بدان ناطق .



دیدگاه شما در مورد : قبساتی از مشکات ولایت امام محمد باقر علیه السلام/5 حديث از امام پنجم

قبساتی از مشکات ولایت امام محمد باقر علیه السلام/5 حديث از امام پنجم