جمعه 19 آذر 1395 16:59:18

 

 

 

 

   

 

   

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

پیشنهاد سردبیر
چاپ

کد خبر : 41237

تاریخ انتشار : 30/05/1395 - 15:50

در نقد جدیدترین فیلم رضا میرکریمی؛

در ستایش « دختر»

میرکریمی در تازه‌ترین فیلمش کوشیده با نگاهی جامعه‌شناسانه تضاد بین یک دختر امروزی را با پدر سنتی‌اش واکاوی کند. گروه فرهنگ و هنر فرهنگ نیوز:

در ستایش « دختر»

به گزارش سوادکوه آنلاین، فیلم «دختر» آخرین ساخته رضا میرکریمی بعد از موفقیت در سی‌و‌چهارمین دوره جشنواره فجر و نامزدی در هفت بخش برای دریافت سیمرغ بلورین توانست از جشنواره بین المللی فیلم مسکو جایزه بهترین فیلم و بهترین فیلم از نگاه تماشاگران را دریافت کند. به اضافه اینکه فرهاد اصلانی هم توانست جایزه بهترین بازیگر اصلی مرد را در این رویداد سینمایی معتبر از آن خود کند.

دختر بعد از فیلم ناموفق «امروز» بازگشت میرکریمی به سینمای همیشگی‌اش بود. سینمایی که در آن خانواده محور اصلی است و دِرام حول آن شکل می‌گیرد. چه در «خیلی دور خیلی نزدیک» که درباره رابطه پدر و پسری بود و شکاف و دورافتادگی نسل‌ها از هم را نشان می‌دهد، چه در «به همین سادگی» که فیلمی بود درباره نگرانی‌ها و اضطراب‌ها و ترس‌های یک زن خانه‌دار در رابطه‌اش با همسر و پسر کوچکش. و چه در فیلم «یه حبه قند» که تصویری بود از روابط یک خانواده سنتی و اصیل ایرانی. روایتی از شادی‌ها و سوگ‌ها و عشق‌هایشان.

از این منظر «دختر» ادامه سینمای مورد علاقه میرکریمی است. فیلمی که در آن پدری سنتی ساکن یکی از شهرهای جنوبی در مقابل دختر جوان و امروزی‌اش قرار می‌گیرد. در خانواده‌ای که همیشه حرف پدر بوده حالا دختری پیدا شده که می‌خواهد خودش برای خودش تصمیم بگیرد و در جشن خداحافظی یکی از دوستان هم‌دانشگاهی‌اش در تهران شرکت کند. رفتن او و فهمیدن پدر گره اصلی قصه و نقطه پیش‌برنده درام فیلم است.

میرکریمی در تازه‌ترین فیلمش کوشیده با نگاهی جامعه‌شناسانه تضاد بین یک دختر امروزی را با پدر سنتی‌اش واکاوی کند. میرکریمی با نشان دادن چالش‌های دو نسل متفاوت پیچیدگی‌های زندگی خانواده‌های ایرانی را نشان می‌دهد. از یک طرف سنت‌ها و ارزش‌های نسلی وجود دارد با دنیای شکل گرفته و با ثبات در برابر نسلی که در معرض تغییرات اجتماعی پیچیده‌ای قرار داشته و خواست‌ها و نیازهای متفاوتی دارند. این نسل جدید جهان را جور دیگری می‌بیند. میرکریمی نشان می‌دهد که ناگزیر این دو نسل گاهی در برابر هم قرار می‌گیرند. پدر نمی‌تواند با تحکم و هژمونی دخترش را قانع کند که آنگونه که او دوست دارد باید زندگی کند. از طرفی دختر هم به خانواده و پدرش تعلق دارد و نگران بریدن ریشه‌های خانوادگی‌اش است.

صحنه‌ای در فیلم هست که در آن دختر و دوستانش در کافه‌ای نشسته‌اند و درباره زندگی در ایران یا رفتن به کشورهای دیگر حرف می‌زنند. بعضی‌هایشان صریحاً می‌گویند می‌رویم و بعضی‌هایشان از دلایل ماندنشان می‌گویند. این وسط دختر فیلم تردید دارد و کسی جواب او را نمی‌شنود. با این حال وقتی همه از کافه خارج می‌شوند دختر برمی‌گردد و ظرفی را یادگار دایی‌اش است و نشانه‌ای از زندگی در کنار خانواده برمی‌دارد. گویی میرکریمی دارد نشان می‌دهد که با نسلی طرف هستیم که هرچند دنیای متفاوتی دارند و آینده‌ی دیگری را برای خودشان رقم خواهند زد اما این طور هم نیست که سنت و گذشته خود را فراموش کنند.

«دختر» فیلمنامه منسجمی دارد. جزئیات به خوبی در خدمت شخصیت‌پردازی و جلو بردن قصه هستند. برای مثال پدر با بازی فرهاد اصلانی در پالایشگاه کار می‌کند و در سکانس‌های آغازین میرکریمی او را در کنار آهن‌آلات کارخانه نشان می‌دهد تا نشانه‌ای باشد از سختی و زمختی پدر و خشکی و خودرأیی‌اش در خانواده. یا دختر فیلم را در حال لاک زدن ناخن‌ها و شنیدن موسیقی با هندزفری می‌بینیم. نشانه‌هایی از یک دختر امروزی که خبر از شورش او در برابر پدر می‌دهد. پدر نگاه‌های سرد و سنگینی دارد. سکوت‌های مخوف و ترسناک که اجرای خوب فرهاد اصلانی هم حس و قدرت آن را تشدید می‌کند.

هیچکاک، یکی از مهمترین فیلمسازان تاریخ سینما می‌گوید: «وقتی که داستانی را در سینما بیان می‌کنیم باید فقط وقتی به گفت‌وگو متوسل شویم که هیچ راه دیگری نداشته باشیم.» قدرت تصویر در سینما از هر صدا و کلامی بیشتر است. «دختر» میرکریمی از این جهت نمره خوبی می‌گیرد. او توانسته با تصویر و کادربندی‌های درست حرفش را بیان کند و قصه را پیش ببرد. تصویری در فیلم هست که در آن فرهاد اصلانی که برای پیدا کردن دخترش به تهران آمده از ماشین پیاده می‌‌شود و کنار تیر پراغ برقی در نقطه مرتفعی از شهر می‌ایستد. دوربین آرام از پشت سر از او فاصله‌ می‌گیرد و با نمایی از پایین به بالا هیبتی ترسناک از پدر می‌سازد. انگار او از احساس بخشش تهی شده و خشم و نفرت وجودش را فرا گرفته. استعاره‌ای از درون پرآشوب پدر که ترس را در مخاطب برمی‌انگیزد.

فیلم دختر میرکریمی یک قدم رو به جلو در سینمای میرکریمی است. یک بازگشت باشکوه از فیلمسازی که همیشه نگران از هم پاشیدن خانواده ایرانی بوده و در همه این سال‌ها کوشیده آن رصد و آسیب‌شناسی کند. «دختر» نگاه اجتماعی درستی دارد. می‌گوید با حفظ سنت‌ها و ارزش‌ها به مصاف آینده برویم. به پیشباز جهان تکنولوژیک و پیچیده مدرن. این نگاهی است که در فیلم‌های جان فورد، کارگردان مشهور آمریکایی هم می‌بینیم. شاید میرکریمی از فورد متأثر باشد اما هر چه هست او دل نگران خانواده ایرانی است و این بسیار ارزشمند است.

 


منبع : فرهنگ نیوز
دیدگاه شما در مورد : در ستایش « دختر»

در ستایش « دختر»