پنج شنبه 18 آذر 1395 21:39:06

 

 

 

 

   

 

   

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

اخبار سوادکوه
چاپ

کد خبر : 39836

تاریخ انتشار : 16/03/1395 - 20:37

به مناسبت روز جهانی محیط زیست

منابع طبیعی؛ فرهنگ عمومی یا ارث پدری...

محیط زیست و منابع طبیعی در روزگار ما دچار سرنوشت غریبی شده اند.

منابع طبیعی؛ فرهنگ عمومی یا ارث پدری...

به گزارش سوادکوه آنلاین، نعمتی که میلیونها سال در بهترین شرایط ممکن به زیستن و بالندگی عادت کرده بود با بهانه هایی به نام مدرنیسم و توسعه در چالشی سخت گرفتار شده است انسانها در صد سال اخیر شاید سیاه ترین سکانس های زندگی این موهبت الهی را رقم زده اند. آنچنان که امروزه از بین رفتن محیط زیست و نابودی طبیعت به دغدغۀ اصلی بشر تبدیل شده است. جالب اینجاست که نوع بشر سالها با دلایل مرتبط با توسعه کمر به نابودی منابع طبیعی بستند و امروزه در حرکتی مدرن کمپین های حفظ محیط زیست را راه اندازی می کنند.

مازندران زیبا و کم نظیر از نظر نعمت های خدادادی، چندین دهه است که وارد مسابقۀ نابودی منابع طبیعی شده است. در این میان رکوردهایی هم بدست آمد که باید در کتاب گینس ثبت گردد. ویلاسازی در ارتفاعات سه هزار متری، رشد میلیونی قیمت زمینهای ییلاقات دور دست، تخلیه زباله های شهری در دامن قدیمی ترین و منحصر بفردترین جنگل های هیرکانی دنیاقلع و قمع درختان چند ده ساله و تبدیل آن به اجناسی به سبک زندگی مصرف گرایی و... از جملۀ این رکوردهاست که هر کدام آنها برای نابودی گونه های انسانی و جانوری کافیست و البته شاهکاری که این روزها می شنویم و برای آن سمینارها و نشست های علمی گذاشته می شود انتقال آب دریای خزر به کویر است که احساس می شود برای این موضوع باید جایزۀ نوبل جغرافیا گرفت.

دقیقاً مشخص نیست که متولی محیط زیست و منابع طبیعی چه ارگانی یا نهادهایی هستند. برای هر موردی که سوال می شود جوابش به زمین دیگر نهادها انداخته می شود و به دلیل این سردرگمی مدیریتی، افرادی که در این رابطه فعالیت سوء دارند هیچگاه مجازات نمی شوند.

کاش به این فکر کنیم که جنگل ها چند میلیون سالۀ هیرکانی ما، در هیچ جای دنیا وجود ندارد و اینکه دریای خزر ما بزرگترین دریاچۀ دنیاست و اینکه مراتع و مزارع ما از جمله حاصلخیزترین و با برکت ترین زمین های موجود در این کرۀ خاکی است.

یکی از بزرگترین اتفاقات زیست محیطی در استان مظلوم ما، تخلیۀ زباله های شهری در دل جنگل است. اتفاقی که بوی بسیار بد، از بین رفتن بسیاری از گونه های گیاهی، بیمار شدن گونه های جانوری، تولید شیرابه های آلوده کنندۀ سفره های آب زیر زمینی و... از جمله دستاوردهای آن است.این موضوع در دنیای امروز که تکنولوژی بازیافت زباله از در و دیوار میریزد بحثی عقب مانده و البته دردناک است. بازیافت زباله در فقیرترین کشورهای دنیا نیز به امری عادی و روزمره تبدیل شده است و از این طریق بسیاری از انواع زباله به چرخۀ تولید برمی گردد و یا از آن برای تولید انرژی و کودهای مورد نیاز کشاورزی استفاده می شود. این در حالیست که ما راحت ترین کار (البته از دید مدیران مربوطه) را انجام می دهیم و زباله ها را در جایی دور از چشم متولیان این امر دفن می کنیم تا مبادا از بوی آن مشامشان آزرده گردد.

در مورد زمین خواری، کوه خوار، دریاخواری و... آنقدر گفته اند و نوشته اند که برایمان مانند اکسیژن عادی شده و انگار اگر این بحث ها نباشد یک چیزی کم داریم. کافیست سری به روستاهای غرب استان بزنیم تا عمق فاجعۀ تغییر کاربری ها را ببینیم. ساحل های خصوصی خود معضلی بزرگ است.

شهرستان سوادکوه هم چند تا از کوه های خود را به دلیل فعالیت ماشین آلات شن و ماسه از دست داده است باید چند میلیون سال چشم انتظار ایجاد کوه های جدید باشد البته اگر بوجود بیاید.

ما را چه می شود؟ باید باور کنیم که راههای ساده تری هم برای خودکوشی وجود دارد. نابودی محیط ریست مرگ زجر آوری است که برای انسان رقم خواهد خورد و مطمئناً مرگ دردناکی است.

در این میان برخی ادارات و نهادها هم نقش چوب لای چرخ را بازی می کنند و وقتی توان مقابله همه جانبه با زمین خواری های گسترده را ندارند روستائیان مظلوم را سیبل قانون و بخشنامه می کنند و اندک مرتع و باغشان را به بهانۀ منابع ملی به نام خود می زنند.

آیا وقت آن نرسیده که بفکر صیانت از این امانت الهی باشیم؟ برای نسل های آینده چه جوابی خواهیم داشت؟ چرا موهبتی را که از پس میلیونها سال سالم به دستمان رسید را ظرف مدت صد سال نیست و نابود می کنیم؟ آیا پیشینیانمان نمی توانستند این قدر بهره برداری نادرست از طبیعت داشته باشند؟

جواب این سوالات موقعی داده می شود که ما تصور درستی از توسعۀ پایدار داشته باشیم. توسعۀ پایدار موقعی بدست می آید که در کنار بهره برداری از منابع طبیعی، آن را حفظ کنیم و باعث خجالتمان نزد آیندگان نباشیم.

نویسنده : حسین سمیعی

دیدگاه شما در مورد : منابع طبیعی؛ فرهنگ عمومی یا ارث پدری...

منابع طبیعی؛ فرهنگ عمومی یا ارث پدری...